Czas pomalutku spokojnie sobie drepcze, naznaczając nasze dni i noce różnymi zdarzeniami coraz bardziej otulając nas swoim szalem starości . A my? Którzy mamy ponad 60,70 lub i więcej lat , gdy nam nic nie dolega, to wciąż mamy wrażenie, że jeszcze możemy góry przenosić  i że jesteśmy pełni energii. Mamy plany, marzenia i wszystko jest dobrze, gdy dopisuje nam zdrowie.

Oczywiście w tym wieku możemy popełniać głupstwa kładąc, to na karb starości.  Możemy też zapominać i być roztargnionym, bo przecież staruszkowie tak mają.
Ponadto, nie musimy już nic nikomu udowadniać, ani tego jakim to jesteśmy dobrym pracownikiem, mężem, kochankiem itd .
Luzik, jeśli oczywiście nie dopadnie nas alzheimer, demencja i nie połamie reumatyzm.
Nie musimy także stresować się, gdy w naszej małżeńskiej sypialni coś nie wychodzi.
STAROŚĆ!! Po prostu starość i nie ma co się wstydzić ,wpadać w depresję i posiłkować się viagrą.  Ot po prostu staruszkowie już  tak mają.
Na pewno wspaniale jest,  gdy nie jesteśmy sami i mamy z kim dzielić nasze radości i smutki. Samotność, to bardzo ciężka choroba, która potrafi zrobić wiele złego.
Lecz niestety czas, w którym żyjemy, co rusz  nam kogoś zabiera. Pomału zostajemy  okradani nie tylko z bliskich i przyjaciół, ale  odbierany nam  zostaje także słuch,wzrok, bystrość umysłu . A na koniec zostajemy pozbawieni siły i naszej sprawności .
I w końcu przychodzi czas, że zostajemy uznani przez innych  za starców,seniorów, ludzi w podeszłym wieku itd.

Na pewno każdemu, kto wkroczył już w jesień swojego życia kołacze się w głowie myśl o tym, by nie rozłożyła go jakaś choroba, która przykuje go w łóżku i uzależni od innych. Bo przecież starość, to czas gdy co rusz nas coś boli, rwie i co rusz gdzieś nam strzyka.

Olbrzymie znaczenie ma kwestia  jak odbierana  jest nasza starość  przez rodzinę.  Chcemy, by nasze dzieci i wnuki umieli tą naszą starość  zrozumieć i się  z nią pogodzić. Pragniemy, by nas nie odtrącano i by nie traktowano nas jak małe dzieci lub niepełnosprawnych i niedorozwiniętych.  Tego się boimy .

Problemy starości  i jej dolegliwości nie pojawiają się nagle z dnia na dzień.
Starość na naszych rodziców, dziadków, czy wujostwo nie spada przecież jak grom z jasnego nieba. To proces,który trwa i dociera do innych,gdy pojawiają się pierwsze problemy.
Gdy  nasze kontakty z rodziną są sporadyczne, to dopiero któreś spotkanie  nagle uzmysławia nam , jak bardzo się nasi najbliżsi zestarzeli. Jednak, gdy kontakty rodzinne są częste, to upływający czas pozwala nam na przyzwyczajanie się do zmian jakie zachodzą w naszych rodzicach i dziadkach.
Jednak problemy związane ze starszymi osobami na pewno są trudne i nie każdy umie sobie z nimi poradzić.

Niestety  nie ma nauki o tym jak traktować ludzi starszych  i nikt nas, gdy dorastamy nie uczy jak żyć ze starszymi  osobami . Nie można więc mieć pretensji o to, że młodszym trudno jest rozumieć  starość i jej problemy?

A przecież ten problem dotyczy nas wszystkich. Każdy z  nas ma rodziców, którzy się starzeją, dziadków, wujostwo. Każdy z nas też kiedyś się zestarzeje i też będzie obawiać się czy inni będą umieli jego starość rozumieć.

Na pewno może się to zmienić, lecz tylko wtedy, gdy już dzieci i młodzież będzie uwrażliwiać się na temat starości. Na razie kwestie dotyczące życia ludzi starszych poruszane  są sporadycznie, bo to wciąż jest temat, który omijany jest szerokim łukiem.